Kübizm

Kübizmin temel prensibi, nesneleri tek bir sabit bakış açısından göstermek yerine, onları geometrik formlara ayırarak ve farklı açılardan eşzamanlı olarak tuvale yansıtmaktır. Bu yaklaşım, üç boyutlu bir nesnenin dört boyutlu bir temsilini yaratmayı amaçlamıştır. Sanatçılar, nesnelerin dış görünüşünü taklit etmek yerine, onların yapısını ve özünü anlamaya odaklanmışlardır. Akım, Paul Cézanne'ın doğayı geometrik formlarla analiz etme yönteminden ve Afrika heykellerinden ilham almıştır.

Kübizm genellikle iki ana döneme ayrılır: Analitik Kübizm (yaklaşık 1907-1912) ve Sentetik Kübizm (yaklaşık 1912-1919). Analitik Kübizm döneminde, sanatçılar nesneleri küçük, keskin açılı yüzeylere ayırarak parçalamış ve tuval üzerinde yeniden birleştirmişlerdir. Bu eserler genellikle monokromatik bir renk paletine (griler, kahverengiler, yeşiller) sahiptir, bu da form ve yapının vurgulanmasına yardımcı olur. Picasso'nun Les Demoiselles d'Avignon adlı eseri, Kübizmin öncüsü sayılırken, Braque'ın aynı dönemdeki manzaraları da bu tarzın önemli örneklerindendir.

Sentetik Kübizm ise daha büyük ve daha az parçalanmış formlar kullanmaya başlamış, renk paletini genişletmiş ve kolaj tekniğini (Fransızca'da papier collé) devreye sokmuştur. Gazete kupürleri, duvar kağıtları veya diğer gündelik malzemeler, esere yeni bir doku ve anlam katmak için kullanılmıştır. Bu dönemde Juan Gris de önemli bir rol oynamış, eserlerinde daha net ve dekoratif bir yaklaşım sergilemiştir. Nesneler daha tanınır hale gelmiş, ancak hala birden fazla perspektiften sunulmuştur.

Kübizm, modern sanatın gelişiminde dönüm noktası olmuş ve Fütürizm, Konstrüktivizm, De Stijl gibi birçok diğer avangart akımın doğuşuna zemin hazırlamıştır. Sadece resimle kalmayıp, heykelden mimariye kadar birçok alanda etkilerini göstermiş, sanatın ne anlama geldiği ve nasıl yapıldığına dair köklü sorular sordurarak, 20. yüzyıl sanatının seyrini kalıcı olarak değiştirmiştir.