Kükürt

Kükürt, elementer halde genellikle halka yapılı moleküller (en yaygın olarak S8) halinde bulunur. Oda sıcaklığında kristal katı haldedir ve ısıtıldığında kolayca erir. Farklı allotropik formlara (örneğin, rombik kükürt ve monoklinik kükürt) sahiptir, bu da onun çeşitli kristal yapıları alabilme yeteneğini gösterir. Yüksek sıcaklıklarda mavi bir alevle yanarak keskin kokulu kükürt dioksit (SO2) gazını oluşturur. Doğada, volkanik bölgelerde ve sıcak su kaynaklarında elementel halde bulunabildiği gibi, pirit (demir sülfür), galen (kurşun sülfür) gibi sülfür mineralleri ve jips (kalsiyum sülfat) gibi sülfat mineralleri içinde de yer alır.

Kükürt, tarih boyunca bilinen en eski elementlerden biridir. Antik çağlarda Mısır, Çin, Yunanistan ve Roma'da tıbbi amaçlarla, tütsüleme için ve hatta savaşlarda kullanılmıştır. Özellikle Yunan ateşi gibi patlayıcı karışımların bir bileşeni olmuştur. Orta Çağ'da simyacılar tarafından önemli bir madde olarak görülen kükürt, yanıcılığı nedeniyle "yanan taş" olarak adlandırılmıştır. 18. yüzyılda Fransız kimyager Antoine Lavoisier, kükürt'ü bir element olarak tanımlayarak kimya bilimine önemli bir katkı sağlamıştır.

Modern endüstride kükürt'ün en önemli kullanım alanı, başta gübre üretimi olmak üzere sanayinin temel taşlarından biri olan sülfürik asit (H2SO4) üretimidir. Sülfürik asit, kimyasal sentezlerde, petrol rafinasyonunda, metalurjide ve çeşitli diğer endüstriyel süreçlerde yaygın olarak kullanılır. Ayrıca kükürt, kauçuk vulkanizasyonunda (kauçuğa esneklik ve dayanıklılık kazandırma), barut yapımında, kibritlerde, tarım ilaçlarında (mantar öldürücü ve böcek öldürücü olarak) ve bazı ilaç ve kozmetik ürünlerinde de kullanılır.

Ancak kükürt bileşikleri bazı çevresel sorunlara da yol açabilir. Fosil yakıtların yanması sonucu atmosfere salınan kükürt dioksit (SO2), asit yağmurlarının başlıca nedenlerinden biridir ve insan sağlığına zararlıdır. Hidrojen sülfür (H2S) ise zehirli bir gaz olup, doğal olarak volkanik gazlarda ve organik maddelerin ayrışmasıyla oluşabilir.